donderdag, juli 31, 2008

Cloud Number Nine (door Miebeth Zalfjes)



Voor vanavond is er zwaar onweer voorspeld, met hagel en windstoten. Maar waar komen die hagel en windstoten vandaan? Wat is onweer precies? En waarom is het zo heftig?

Misschien is het leuk om de wereld van de onweerswolken (cumulonimbi) te beschrijven vanuit het perspectief van luitenant kolonel William Rankin. Hij moet als geen ander hebben ervaren wat een onweerswolk is. In 1959 begaf zijn straaljager het exact boven zo’n cumulonimbus, zodat hij gedwongen werd om op veertien kilometer hoogte zijn schietstoel te gebruiken. Zwevend door de lucht bevond hij zich letterlijk op cloud number nine. Zo heet de wolk namelijk volgens de officiële Internationale Wolkenatlas, die overeenkomstig met het systeem van Linnaeus is ingedeeld.

Die enorme hoogte had hij om maar niet door de wolk te hoeven vliegen. In een onweerswolk is de turbulentie zo hevig dat zelfs de krachtigste straaljager nog stuurlozer is dan een boomstam in een stroomversnelling vol watervallen. Eigenlijk had Rankin nog geluk. De wolk had met gemak nog kilometers hoger kunnen zijn. Want een cumulonimbus is een bijna oneindige zuil van onheil.

Dat was overigens niet het eerste waar Rankin last van kreeg. Hij schoot van zijn cabine met voldoende druk ineens in een atmosfeer met nauwelijks druk. Hij zette daarom van alle kanten uit als een ballon. De stekende pijn die dat veroorzaakte werd enigszins verdoofd door het feit dat de enorme kou op die hoogte zijn zenuwen al voor een deel uitgeschakeld. Maar de echte hel moest nog komen.

(wordt vervolgd)

zaterdag, juli 26, 2008

Shantel (door Alexander)


Zouden ze in Malmö echt dansen op de bliepjesmuziek die ik vorige week liet horen? Ik vroeg het me af. Dat ze in de Balkan dansen op de muziek van Shantel, die ik deze week behandel, weet ik wel zeker. Het genre dat hij beoefent – dat van de ‘Balkan beats’ – is er zo populair dat het overgewaaid is naar Nederland. Maandelijks gaat de Melkweg in Amsterdam een nachtlang door de knieën voor deze muziek. Weet ik toevallig. Dit is namelijk mijn stiekeme-lievelingsmuziek.

Door de knieën – dat ga je vanzelf voor Shantel. Nee, je hoeft niet te knielen, maar je gaat vanzelf op en neer, alsof je springveren in je benen hebt, die het werk voor je doen. Zijn Balkaneske muziek is een smeltkroes van alle volksmuziek van de Balkan, dat hij samenbracht in zijn orkestje – ik zie ze voor me.

De bassist staat met een sigaarstompje tussen zijn hoektanden naast zijn bas, zijn handen lijken een eigen leven te leiden, zo simpel is het loopje dat ze telkens maken en zo onverschillig staat het mannetje in de rondte te kijken. Naast hem staan de koperblazers, een groepje zwetende adhd-tetteraars, die zo fanatiek en enthousiast staan te blazen dat ze bijna uit elkaar knallen. Er staan twee gitaristen bij, allebei dragen ze een glimlach die pijn doet aan je ogen. De zanger is de zelfverklaarde knapste van het dorp, met zonnebril en vettig haar, en hij hangt soms zo godsvrezend smekend aan zijn microfoon dat het lijkt alsof hij in een ravijn dreigt te storten. Drie gezette dames in folkloristische kledij schudden met hun jurkpanden, maar hebben verder eigenlijk geen rol.

En dan maken ze feest.

dinsdag, juli 22, 2008

Hitlers prins

In 1954 stak een straatarme man zijn laatste geld in een bioscoopkaartje. Zo graag wilde hij de kroning van Queen Elizabeth zien. Hij kende de koningin. Het was zijn nicht. Ze hadden dezelfde grootmoeder: koningin Victoria. Wat was er zo ongelooflijk mis gegaan? Pech. Heel veel pech. En meer.

Wat weinig mensen weten is dat het Britse vorstenhuis nog veel meer van Duitsen bloede is dan het onze. Officieel heten ze Von Saxen-Coburg, ze stammen van het 'House of Hanover'. Na de oorlog is die naam om begrijpelijke redenen veranderd in Windsor.

Zo kon het dat de zestienjarige Charles Edward de officiële troonopvolger was van het hertogdom van Saxen-Coburg. En hoewel hij een prettige jeugd in Engeland had gehad, moest hij vanaf zijn zestiende naar Duitsland verhuizen. Dat werd hem opgedragen door koningin Victoria zelf. Het zou goed zijn voor de betrekkingen tussen beide landen.

En die betrekkingen wáren toen nog goed. Charles veranderde zijn naam in Carl en betrok zelfs een hoge post in het Duitse leger. Dat betekende wel dat hij toen de eerste Wereldoorlog uitbrak dus tegen zijn geboorteland moest vechten. Dat weigerde hij, maar hij vocht wel aan het oostfront tegen de Russen. Daardoor werd hij na de oorlog onterfd van al zijn Engelse bezittingen en titels.

Toen Hitler aan de macht kwam zag die veel in deze geroyeerde royal. Hitler schakelde Carl regelmatig in voor diplomatieke missies. Voor Carl betekende het dat hij eindelijk weer wat aanzien kreeg. Vandaar dat hij zich graag liet inzetten door de Führer. Hoe het verder ging is onduidelijk. Volgens sommigen was hij op de hoogte van de politieke agenda van Hitler. Volgens anderen wist hij van niets. De geallieerden hebben hem na de oorlog wel gearresteerd voor oorlogsmisdaden, maar er was geen bewijs. Desondanks moest hij in 1950 een enorme boete betalen, terwijl zijn complete bezit al door de Russen was ingepikt. Vier jaar later stierf hij straat- en straatarm.

Met zijn nageslacht ging het overigens een stuk beter. Een van zijn kleinzonen is Carl Gustav, de huidige koning van Zweden.

zondag, juli 20, 2008

Terreur

We verblijven een paar dagen in een mooi kasteelachtig hotel op een half uur van Londen. En omdat de grote stad zo dichtbij is, konden we een bezoekje natuurlijk niet overslaan.

Als je met het openbaar vervoer reist, dan merk je dat de schrik voor aanslagen er nog steeds in zit, ook al dateren de recentste aanslagen in Londen van drie jaar geleden. Herhaaldelijk wordt er in treinen omgeroepen dat je op je hoede moet zijn voor bagage die onbeheerd wordt achtergelaten. Zo ook gisteren, toen wij naar Londen reisden. En net op het moment dat het werd omgeroepen viel Bibi's oog op zo'n onbeheerd achtergelaten rugzak.

'Die was van die Arabische meneer, die net uitstapte,' grapte ik nog. Vanaf dat moment zat Bibi niet lekker meer. We moesten naar een andere coupé. Dat vond ik juist niet zo fijn, want áls het een bom was, dan kun je maar beter in een keer weg zijn. Gelukkig troffen we voor in de trein wel een conducteur aan. Nadat we hem verteld hadden wat er aan de hand was vroeg hij drie dingen. Was de rugzak duidelijk zichtbaar? Was hij verstopt? Zag hij er verdacht uit? Ja. Nee. Nee.

Vervolgens ging hij zelf poolshoogte nemen. Vlak daarna vroeg hij via de intercom of de eigenaar van de tas zich misschien wilde melden. Dat gebeurde natuurlijk niet. Een halve minuut later stond de trein stil. We vroegen ons hardop af of we nu niet onze eigen dag verpest hadden (drie uur stilstaan in een trein die eerst door de Britse explosieven opruimingsdienst moest worden leeggeruimd), ons eigen doodvonnis getekend hadden (de bom zou eigenlijk een half uur later afgaan, als wij al lang weer uit de trein zouden zijn, maar door deze actie stonden we ineens lang genoeg stil om de explosie mee te maken) of dat we wellicht door de andere passagiers gelynchd zouden worden, omdat we ook hun dag hadden verpest.

Gelukkig ging de trein vrij snel daarna weer rijden. De conducteur vertelde ons dat dit het nieuwe veiligheidsbeleid was. Alleen als de rugzak niet duidelijk zichtbaar was, én opzettelijk verstopt én er verdacht uit zag (voorzover die drie niet op hetzelfde neerkomen), dan moesten er veiligheidsmaatregelen worden getroffen. In Parijs, zei hij, dáár doen ze hysterisch. Hij was erbij toen een politie-eenheid met veel bombarie een onbeheerd achtergelaten damestas open sneed, vlak voordat een dame kwam aanrennen om te zeggen dat ze haar peperdure Louis Vuittontas aan het verruïneren waren.

zaterdag, juli 19, 2008

Slagmålsklubben (door Alexander)


Veel muziek, vind ik, lijdt onder een overvloedige hoeveelheid serieusheid. Er zijn iets te weinig vette hiphopkerels die teksten zingen waar je ook nog om kunt lachen en een singer-songwriter wil vaak ook iets echt wezenlijks zeggen. Ik kan me niet voorstellen dat dát het geval is bij Slagmålsklubben, een behoorlijk rare, maar ook behoorlijk populaire groep uit Zweden.

Ze maken elektronische dancemuziek, maar doen niet aan mensen in een serieuze extase brengen. Wel in een niet-zo-serieuze extase. Ze doen ook aan pompende beats en zwierig golvende synthesizers, laten we zeggen aan de voorwaarden van het genre – maar ze doen vooral aan een heleboel bliepjes. Hun cd Boss for Leader staat vol met elektronische nummers die gebaseerd lijken op de bliepjes van de botsautootjes op de kermis. En op de soundtrack van aerobicsvideo’s. En op de muziek van een Nintendospelletje. En op klanken die uit het binnenste van een robot lijken te komen – bubbudediedubbep, zingt de robot erg robotachtig in het nummer ‘Speedboat’.

Je zou dus kunnen zeggen dat het erg slechte muziek is – ik noem het liever raar. Want ik blijf het wel luisteren. Het intrigeert af en toe. Zo vraag ik me af: is dat nou mijn telefoon die ik hoor gaan, of is het de muziek? En zo vraag ik me af bij het horen van het nummer ‘Malmö Beach Night Party’, dat zo vrolijk klinkt als een kudde knipperende neonlichten en vol zit met elektronische xylofoonklanken: zouden ze echt zo feesten aan het strand van Malmö?

donderdag, juli 17, 2008

Koken met Baldrick

Je komt thuis van een dag hard werken, hebt zin in iets lekkers en... de ijskast is leeg. En de winkels zijn ook al dicht. Zul je net hebben. Gelukkig hoeft er niets aan de hand te zijn. Want je kunt precies hetzelfde doen als topkok Baldrick. Hij maakt de heerlijkste gerechten van helemaal niets. Hier enkele voorbeelden van koken à la Baldrick. Eenvoudig, lekker en voedzaam.

Neem nou zijn befaamde Rat au Van, bestaande uit niets anders dan een rat die door een bestelbusje overreden is.

Een goddelijke chocolade-rozijnentulband maak je heel eenvoudig: bestrooi een molshoop met konijnenkeutels. Bon appetit!

Nog meer rattenrecepten: Rat sauté:

Marineer de gevilde rat in een plas water tot hij verdronken is.
Grill hem onder een hete gloeilamp.
Eet smakelijk!

Rat Fricassée maak je ongeveer hetzelfde, maar dan met een iets grotere rat.

Bij feestelijke gelegenheden is Knolraap Surprise een aangename verrassing. Het enige dat je daarvoor nodig hebt is een verse knolraap. Klaar. (Het 'surprise-element' is dat er niets aan de knolraap is toegevoegd.)

Nóg verrassender is zijn Apple Crumble. Die bestaat namelijk uit een dode vis.

Koken kan zo eenvoudig zijn. All you need is a cunning plan...

Verplicht vlees in een vegetarisch restaurant

Veel beroemde vegetarische Italiaanse koks zijn er niet. Maar Alberto Musacchio is daarop een uitzondering. Al had het een haar gescheeld of zijn vegetarische hotel en restaurant had niet meer bestaan. Vanwege regeltjes. Dat zit zo.

Alberto heeft een hotel op een groot landgoed vol olijfbomen. Daardoor valt zijn hotel juridisch in de categorie 'agriturismo.' Fijn voor hem, want dan betaal je minder belasting dan bij een normaal hotel. En het is volkomen terecht, want naast 1500 olijfbomen is er ook nog eens een enorme moestuin. Niets aan de hand dus.

De overheid was echter niet zo blij. Er waren teveel hotels in de categorie agriturismo, vonden ze. Daarom maakten ze de regels strenger. Ze maakten een nieuwe wet waarin stond dat er naast landbouwgewassen ook dieren moesten worden gehouden. Voor zijn hotel betekende dit dat er 600 kippen en 200 schapen gehouden moesten worden. Voor een vegetarisch hotel...

Musacchio schreef daarom een boze brief naar de Italiaanse kranten en kreeg daarmee natuurlijk veel publiciteit. Maar dat vonden de plaatselijke ambtenaren niet leuk. Die stuurden meteen een bericht dat het restaurant gesloten moest worden omdat het niet aan de regels voldeed. Nu was Musacchio echt boos. Hij stuurde een woedende brief naar La Repubblica, waarin hij de zaak nog eens uitlegde. Er kwam een storm van protest op gang. Tot twee senatoren en zelfs de Italiaanse president aan toe bemoeide het hele land zich ineens met de zaak. Een paar dagen later was de wet aangepast. Sneller dan ooit in de Italiaanse geschiedenis, waar het minstens twee jaar duurt voordat een wet er definitief door is.

Afgebeeld is het kookboek van Musacchio, een absolute aanrader voor iedereen die vegetarisch én lekker Italiaans wil eten. In een paar dagen tijd was de eerste druk van 10.000 exemplaren al compleet uitverkocht.

dinsdag, juli 15, 2008

Colony Collapse Disorder (door Miebeth Zalfjes)

De wetenschap staat weer eens voor een raadsel. En veel tijd om het mysterie op te lossen heeft die wetenschap niet, want het probleem wordt in korte tijd steeds groter. Wat is er aan de hand? De bijen in het Westen sterven massaal uit en niemand weet waarom. In vaktermen heet het fenomeen Colony Collapse Disorder. De gevolgen van deze massale sterfte zijn niet te overzien. Doemdenkers denken zelfs dat 't het einde van de wereld kan betekenen. Want geen bijen geen bloemen, geen bloemen geen vruchten, geen vruchten geen dieren en mensen. Of, om met Albert Einstein te spreken: als er geen bijen meer zijn heeft de mens nog maar vier jaar te leven.

Maar hoe erg is de situatie dan? Erg. In België verwacht men dat de sterfte in 2008 40% van de totale populatie zal bedragen. Voor Nederland is dat 15%. Ook in de andere landen treedt er een enorme bijensterfte op: Duitsland 20%, Luxemburg 18% en Frankrijk 30%. In sommige delen van Noord-Amerika zijn de cijfers nog veel verontrustender.

Maar hoe kan het? Waarom sterven de bijen ineens massaal uit? Niemand die het weet. Het kunnen pesticiden zijn, de monocultuur in de landbouw, de varroamijt, de verdwijning van natuurgebieden door stedenbouw, zelfs de aanwezigheid van UMTS-masten voor mobiele telefonie wordt als oorzaak genoemd. Hoogstwaarschijnlijk is het een combinatie van al deze factoren (de laatste uitgezonderd). Maar een definitieve oorzaak of een remedie is nog niet gevonden.

Moeten we ons echt zorgen maken? Dat is nog maar de vraag. Insecten zijn taaie beestjes. Er zijn er altijd wel een paar die sterk genoeg zijn om te overleven. En een paar bijen kunnen er in een heel korte tijd al weer vele miljoenen worden. Maar verontrustend is het zeker.

zondag, juli 13, 2008

Sigúr Ros (door Alexander)



We doen het zo: iedereen krijgt zijn zin. Ik schrijf de komende drie keer over rare muziek van ver weg met een s.

We beginnen met IJslandse muziek, dat mag wel duidelijk zijn, met een albumtitel die luidt: Með suð í eyrum við spilum endalaust (‘Met een zoem in onze oren spelen we eindeloos’). Ik zou niet goed weten hoe je die d’s uitspreekt – of eh, d’s? Ze heten vast anders. Ik bedoel die kanonskogeltjes, die cirkeltjes met een zwiepje en een kruisje eraan. Die omgekeerde zes met een streep door de steel. Die bloembollen.

En dat het IJslands is wordt ook meteen duidelijk als je de cd-hoes ziet. Hippies die naakt de straat oversteken, die zie je hier op het vasteland niet meer, volgens mij. De jongens en meisjes van Sigúr Ros zijn een klein beetje van lotje getikt, zogezegd. Ze zijn niet gevaarlijk, maar ze hebben een constante zoem in hun oor. Hartstikke aaibaar dus.

Dat Sigúr Ros iets heeft met IJsland en met elfjes en drassiggrassige heuvels, knoestige bomen en stoere paarden die eroverheen galopperen is ook meteen duidelijk als je de muziek hoort. Het nummer ‘Gobbledigook’ heeft een massa iaiaiaiaia-jauwers en een galopperende gitaar, het nummer ‘Góðan daginn’ zweeft en twinkelt als een grot vol elfjes.

Maar ze zijn niet helemaal losgeslagen, het zijn geen hippies die wat tokkelen op hun gitaartjes tussen het bomenklimmen door. Het zijn ook nog serieuze muzikanten. Het nummer ‘Við spilum endalaust’ is groots opgezet, met een orkest van strijkers en een koor van oehoe’s. En de zanger klinkt droefgeestig en melancholiek – niet zo kristalhelder als Loney, Dear, maar eerder smachtend als Chris Martin van Coldplay. De laatste paar nummers, waaronder ‘Íllgresi’ en ‘Fljótavík’ zijn zachte, roerende pianoliedjes. Alsof ze over de verre oceaan staan te turen, gelukkig, maar ook eenzaam verlangend naar het vasteland.

vrijdag, juli 11, 2008

Paul Teng aan het werk

Dit is hem dan: de man die de prachtige tekeningen maakt van Kinderen van Amsterdam en Kinderen van Nederland. Op dit filmpje zie je de meester aan het werk.

Martingale

Gisteren nog een staatslot gekocht? Ik niet. Marjan Berk won al eens een loterij en de kans dat er opnieuw een schrijver zo'n prijs wint is natuurlijk nihil. Nee hoor, dat is niet mijn reden.

Als je bedenkt dat er vele miljoenen loten zijn gekocht is de kans dat je de hoofdprijs wint als je géén lot koopt tot meer dan zeven cijfers achter de komma gelijk aan de kans dat je de de hoofdprijs wint als je wél een lot koopt.

Ik zou daarom eerder naar het casino gaan en de martingale-techniek gebruiken. Maar ook dat doe ik niet. Met gokken verlies je op den duur altijd. Ook met martingale. Al is de kans klein.

Wat is martingale? Stel. Je wilt honderd euro verdienen. Dan ga je naar het casino gaan en zet je honderd euro in op rood. Win je, dan stop je meteen. Verlies je, dan zet je vervolgens tweehonderd euro in op rood (of zwart). Win je, dan stop je. Verlies je, dan zet je vierhonderd in op rood. Verlies je? Achthonderd. Verlies je? Zestienhonderd! Hoe groot is de kans dat je zes keer achter elkaar verliest? Piepklein. Toch? Kortom, je wint altijd.

Nou ja, de kans dat je zo vaak verliest ís klein. Maar hij is wel degelijk aanwezig. En als je verliest, dan verlies je meteen een kapitaal. En dat verdien je niet gemakkelijk terug. Je gooit vaker zes keer achter elkaar zwart dan je denkt. En al zou je het geld er voor hebben, je kunt niet eeuwig doorgaan met verdubbelen. Want de casino's kennen een maximum inzet.

In 1913 viel het balletje in een casino in Monte Carlo vijftien keer achter elkaar op zwart. Er was inmiddels een enorme schare mensen toegestroomd. En iedereen zette in op rood. Alsof het balletje een geheugen had en dacht 'statistisch gezien móét ik nu op rood terecht komen.' Maar het werd zwart. En daarna weer. En daarna weer. Uiteindelijk viel het balletje zesentwintig keer achter elkaar op zwart. De spelers raakten straatarm. En het casino werd schatrijk. Zoals altijd.

donderdag, juli 10, 2008

Dorval

RVS heeft een reclame waar ik helemaal niets van begrijp. Maar dat maakt niet uit, want het zijn mooie beelden met nog veel mooiere muziek. De muziek komt van de Franse groep Dorval. De stem van de zangeres lijkt een beetje op die van Mylène Farmer, mijn muzikale heldin.

Stealth marketing

Miebeth legde al uit da het poppen van maïs met een mobiele telefoon onmogelijk was. Maar waar komen al die filmpjes dan vandaan? CNN heeft gisteren het mysterie ontrafeld. Het was een geval van 'stealth marketing'. Zie hier.

woensdag, juli 09, 2008

Mijn Jean Nelissen imitatie

Vorig jaar schreef ik tijdens de Tour de France dat ik Jean Nelissen kon imiteren. Toen kon ik dat nog niet bewijzen, nu wel. Hier is mijn Jean Nelissen imitatie uit de tijd dat hij nog commentaar gaf bij de Tour de France.

maandag, juli 07, 2008

Michael Palin (2)



Kijk. Dit is 'm dan. Michael Palins handtekening. Ik was behoorlijk nerveus eigenlijk - terwijl hij nota bene het werk moest doen. Geen smac dus. Ik had ook nog grapjes bedacht, maar die durfde ik al helemaal niet te maken. Het was bovendien heel druk, dus een uitgebreid gesprek zat er sowieso niet in.

Wel leuk dat ik de komende tijd een zin kan laten beginnen met: 'Ik sprak Michael Palin laatst en die zei dat...'

Michael Palin


Michael Palin signeert straks bij Boekhandel Van Rossum. Dat betekent dat ik zometeen mijn grootste held ter wereld ga ontmoeten. Maar wat ga ik tegen hem zeggen? Ik heb nog geen flauw idee.

Popcorn



Weer een filmpje: een groepje blijde Japanners die popcorn maken met hun mobiele telefoon.

zondag, juli 06, 2008

zaterdag, juli 05, 2008

The Raconteurs - deel 1 (door Alexander)


Een tsunami van popconcerten overspoelde ons land de afgelopen week. Dinsdag, om precies te zijn. (Duffy was woensdag – fenomenaal concert.) Als die dinsdagse concerten een stem hadden, dan was Radiohead de zeurderige van het stel geweest. IJl, zangerig fleemde het dat ik dinsdag naar het Westerpark in Amsterdam moest komen. Vampire Weekend was de eigenzinnige Amerikaanse student, met wollen trui en een rijke pa, met een zelfverzekerde, laconieke stem, die me nadrukkelijk aanraadde om dinsdag naar Tivoli in Utrecht te komen, maar toch ook onverschillig probeerde te klinken.

The Raconteurs hadden twee stemmen, de ene was die van het engeltje, de ander van het duiveltje. Allebei lieten ze me geen keuze: ik moest en zou dinsdag hun concert in de Melkweg in Amsterdam bijwonen. Maar zij rockten dan ook de cd Consolers of the Lonely bij elkaar, misschien wel het beste album van het afgelopen halfjaar. En ze gaven was misschien wel het beste concert van het afgelopen halfjaar.

De vijfkoppige band bestaat voor het grootste deel uit Jack White en Brendan Benson, beide gitarist, beide vocalist. Brendan Benson heeft haar als een goudenregen: dunne krulletjes, die foezelig langs zijn gezicht hangen – hij is de surfdude, de student met het groezelig witte overhemd, de lichtgevende engel mét knetterende elektrische gitaar. Jack White is de zwartgallige, met een vertrapt vogelnestje op zijn hoofd, en een contrasterende sneeuwwitte huid, fel wit – de hysterische duivel van The White Stripes die je het gevoel geeft dat hij in een achtbaankarretje over zijn stembuigingen naar beneden roetsjt, mét sissende elektrische gitaar.

Wie een elektrische gitaar heeft en hem zo knijpt en kietelt dat hij knettert of sist, is eigenlijk, diep vanbinnen, een duiveltje. Zo maken The Raconteurs hun muziek: ze omsingelen je, de ene met zachtmoedige, strelende woordjes, de ander met zijn duivelse dubbele agenda; hij lijkt vertrouwenswekkend verleidelijk, maar die schijn bedriegt. Ze cirkelen om je heen, hypnotiseren je, worden gesteund door hun muziek – na de twee stemmen is dat de derde schakel in hun dodelijke drietrapsraket – en zetten dan hun dans in, draaien en tollen en trekken aan je mouw en laten je pas los als je op de rand van de afgrond staat.

Zo doen ze het met het wereldwijze meisje in ‘Old Enough’. ‘You look pretty in your fancy dress,’ fleemt Brendan. ‘But I detect unhappiness/ You never speak so I have to guess/ You’re not free...’ De band uit Nashville, Tennessee, wordt losgelaten in de arena – met piepende violen en nostalgisch mondharmonica’s, de cirkelende dans begint. Brendan: ‘There, maybe when you’re old enough/ You’ll realize you're not so tough/ And some days the seas get rough/ And you’ll see...’ Waarbij hij het laatste woord aanhoudt, laat zwieren en draaien, en het tegelijk lief laat klinken, aaiend, maar hoofdschuddend.

Uit de band uit Nashville, Tennessee, stijgt een tweede stem op. Die van Jack White. Die de woorden van Brendan meezingt, in de tweede stem, om het gloedvol te laten klinken, maar ook stekeliger. En dan neemt White zelf het woord. Hij begrijpt... ach meisje, hij begrijpt het allemaal wel. ‘When I was young I thought I knew/ You probably think you know too/ Do you? Well do you?’ zingt hij.

De band maakt zich klaar voor de finale. Het zwieren gaat harder, het meisje raakt verstrikt in de woorden van de twee vocalistenduivels: ‘What you gonna do, what you gonna do now?’ Het gaat maar door, en ach meisje, ach, dom wichtje: ‘The only way you'll ever learn a thing/ Is to admit that you know absolutely nothing.’ Ze zijn haar gedachten binnen geslopen en hebben een inktvlek gemaakt op haar onbezorgde zelfverzekerdheid.

Maar daarmee zijn we er nog niet. Er zijn, zoals ze in een ander nummer (hier) zingen, many shades of black.

Wordt vervolgd – volgende week.

vrijdag, juli 04, 2008

Crazy (door Herbert Snoekhuis)

Hoe maak je tegenwoordig nog een hit als er per dag zo'n dertig nieuwe nummers worden uitgebracht? Tja. Lastig.

Er zijn wel een paar technieken. Zo kun je iets heel controversieels maken. Dan val je in elk geval op (I wanna **** you in the ***). Iets intrigerends werkt ook. (Hè? Wat zeggen ze nou? Watskeburt???) Een andere methode is dat er in het nummer iets herkenbaars zit. Daarom zie je zo veel covers in de hitparades. Of zangers met een stem die op die van een andere bekende zanger(es) lijkt.

Ideaal is het om een nummer te creëren dat op een cover lijkt, maar het niet is. Dat geldt voor Crazy van Gnarls Barkley. Mocht je niet weten welk nummer ik bedoel, dit is het:




Sommige mensen wisten zeker dat het een cover van een oud Motown nummer was. Een enkeling noemde zelfs een artiest erbij. Maar het is geen cover. En toch kent iedereen het. Tenminste, iedereen die wel eens een spaghetti-western heeft gezien. Het is namelijk een heel bekend thema van Gianfranco Reverbi en komt uit de film Django, prepare a coffin. Luister maar:



Je kent het thema ook als je geen spaghetti-westerns hebt gezien. De melodielijn is in veel andere soundtracks gebruikt.

Gnarls Barkley (klinkt als de naam van de zanger, maar die heet Cee-Lo. Het is de naam van de band, die behalve uit de zanger ook uit de heer Danger Mouse bestaat. "Thille en Henk Mouse verkondigen met trots de geboorte van hun zoon Danger") gebruikte nog een truc. Het nummer 'lekte' uit. Het was al een jaar voor de officiële release te horen. Een Engelse DJ gebruikte het nummer zelfs in de promo voor zijn programma. Zo kenden nog meer mensen de melodie al voordat de single uitkwam. Maar dat was natuurlijk allemaal nooit gebeurd als het niet zo'n catchy nummer was geweest. Want dat is het.

Grappig genoeg is Crazy nu wel al héél vaak gecovered.

donderdag, juli 03, 2008

Nieuw! De poll


Kijk eens rechts. Wat zie je daar? Precies. Een poll. Fijn hè? Nu kun je als lezer nog interactiever gebruik maken van dit blog.

woensdag, juli 02, 2008

Noodweer


We schijnen noodweer te krijgen vandaag. Maar zo erg als dit buitje zal het vast niet worden.

dinsdag, juli 01, 2008

J.P. Simpson



Ik ben gesimpsonized! Je kunt jezelf ook simpsonizen via deze link.

Plant

Goed. De plant heeft dan in onze afwezigheid de macht niet gegrepen, maar het scheelde niet veel. Kijk maar.