donderdag, november 26, 2015

Het wonder... (1): eiwitten met pootjes


Doorbladeren kan ook! Klik maar eens hier...


Over een week ligt-ie er: de opvolger van Het raadsel van alles wat leeft. Hoe kom je met een opvolger van een boek dat zoveel succes heeft gehad? Door zo min mogelijk aan het toeval over te laten. Niet: It better be good, maar: It better be better. Maar is het dan ook beter? Ik denk van wel, maar ik durf het niet te zeggen. Ik weet wel dat ik dit boek twee jaar geleden niet had kunnen schrijven. In een anatomieboek moet je beschrijven hoe een lichaamsdeel werkt, hoe het in elkaar zit, wat het doet en waar het zit. En dat voor het oog, het hart, botten, spieren, hersenen, de huid en tientallen andere organen en lichaamsdelen. Als je dat echt voor elk lichaamsdeel gaat beschrijven krijg je een dodelijk saai boek. Hoe moet het dan? Tja, dat was het gevecht dit keer.

Aan de andere kant is het onderwerp veel herkenbaarder. Iedereen eet, slaapt, denkt, poept (nou ja – koningin Máxima natuurlijk niet, maar anderen wel), ademt en beweegt. Dat is persoonlijker dan een abstract onderwerp als de evolutie. En natuurlijk zijn er onvoorstelbaar veel leuke dingen te vertellen over ons lichaam. Dingen waarvan je niet wist dat je ze wilde weten.

Niemand zal zich bijvoorbeeld afvragen hoe bepaalde stoffen in een cel van de ene aan de andere kant van die cel terecht komen. Maar als je eenmaal ziet hoe dat gebeurt, dan val je van je stoel van verbazing: we hebben eiwitten in met pootjes in onze cellen. Ze doen zo'n honderd stappen per seconde en brengen energie naar de celkern of aminozuren naar de ribosomen. En dat ziet er zo uit:


Geen opmerkingen: